حنبل دفن كرده بودند . و روايت كرده ابن القيم رحمت الله در كتاب روح از جبير قصاب كه گفت من ياد محمد واسع ميكردم در هر بامداد روز شنبه تا ميرفتم به جبان كه مكانى است و مىنشستيم « 183 » بر سر گورها و سلام ميكرديم و دعا برايشان ميكرديم و بازميگشتيم روزى گفت اين زيارت كه بامداد روز شنبه ميكنيم با روز دوشنبه مىبايد انداخت گفت به من رسيده است كه مردگان در عالمند و ميدانند زيارت‌كنندگان روز جمعه و روزى پيش از جمعه و روزى پس از جمعه « 184 » . و روايت كرده‌اند از ضحاك كه گفت هركس كه زيارت كند روز شنبه قبرى را پيش از آفتاب برآمدن آن ميت بداند زيارت كردن وى بدانك رأى فقهاى مسلمانان و فتواى اهل ايقان آنست كه قبر ميت را حرمتى است همچون حرمت صاحب قبر پس اگر ميت را علم و آگاهى نباشد به حال آنكس كه زيارت وى مىكند تعظيم قبر را فائده نباشد . روايت كرده احمد بن حنبل از عمرو بن حزم « 185 » كه گفت رسول خداى صلى الله عليه و آله و سلم مرا ديد كه تكيه كرده بودم بگورى فرمود كه صاحب اين گور را مرنجان و بروايتى گفت اين را مرنجان يعنى تكيه بر وى مكن . و مسلم از ابو هريره نقل مىكند كه رسول خداى صلى الله عليه و آله و سلم فرمود هر آينه اگر يكى از شما بر روى آتش بنشينيد و جامه وى بسوزد در آتش و باز آن آتش به پوست وى

--> ( 183 ) - مد : نشستم . تصحيح قياسى . ( 184 ) - نظر باينكه ترجمه روايت نامفهوم و احيانا خالى از اشتباهاتى نيست عين عبارت شد الازار براى درك صحيح روايت نقل مىشود : و روى ابن القيم رحمة الله عليه فى كتاب الروح عن جبير القصاب قال كنت اغدو مع محمد بن واسع فى كل غداة سبت حتى ناتى الجبان فنقف على القبور فنسلم عليهم و ندعو لهم ثم ننصرف فقلت ذات يوم لو صيرت هذا اليوم يوم الاثنين قال بلغنى ان الموتى يعلمون بزوارهم يوم الجمعه و يوما قبلها و يوما بعدها . ( 185 ) - مد : خرام - يعنى عمرو بن حزم انصارى از صحابه حضرت رسول و متوفى در سنه 53 يا 51 هجرى ( اسد الغابه ج 4 ص 98 - 99 و تاريخ ابن الاثير در حوادث سنه 53 ) نقل از حاشيه شد الازار بقلم علامه قزوينى .